łac. dualis — 'podwójny' od duo — 'dwa'

późn. łac. labilis — 'chwiejny, nietrwały, przemijający'

Słowo „dualizm” posiada wiele znaczeń. W filozofii jest to pogląd, według którego pewną całość tworzą dwa niesprowadzalne do siebie, przeciwstawne albo komplementarne składniki. W fizyce dualizm najczęściej odnosi się do podwójnej natury obiektów kwantowych, takich jak np. foton czy elektron. Natomiast w ontologii dualizm reprezentują ciało i duch, a w teologii – dobro i zło.

W utworze Dualabilis II (podobnie do Dualabilis I) dualistyczna jest relacja pomiędzy warstwą akustyczną a elektroniką, kompozycją a improwizacją. Materiał muzyczny również zestawiany jest na zasadzie odrębności i niezależności lub komplementarności. Nie tylko materia utworu ma jednak cechy dualne. Również jego forma podzielona jest na sekcje, które są między sobą spolaryzowane – stanowią swoje przeciwieństwo jako odrębne zjawiska dźwiękowe ukształtowane według odmiennych typów narracji.

Drugi człon tytułu utworu odnosi się do idei niestabilności, zmienności, przechodzenia do stanów skrajnych. W kompozycji tej bowiem większość zjawisk ewoluuje lub gwałtownie przeobraża się, przechodząc w kolejne, często skrajnie odmienne stany (dynamiczne, agogiczne, fakturalne, brzmieniowe).

 

Dualabilis II (PL)

07 maja 2022

WORKS

EN